وقتی تو می بخشی
دست مريخ نيز
به سوى سقاخانه‏ات
دراز است.
ناهيد و كيوان و پروين،
ديروز ، صف در صف
در كنار من و آن مرد روستا،
در مضيف خانه تو
كاسه در دست
به نوبت آش
ايستاده بوديم.
* * * *
كاش ( ايستاده) بوديم !
تو ايستاده زيستى
هر چند
با ميوه درختى گوژ و نشسته
مسمومت كردند.
اما،
شهادت
تو را ايستاده، درود گفت.
و اينك جايى كه تو خوابيده اى
همه كائنات به احترام ايستاده است.

به یاد آن "بله" محکمی که سال پیش همین روز به اذن شما و در دارالولایه رضا به همسفرم گفتم
و در پرواز برگشت کنار من نشست .
پی نوشت: اللهّمّ عجّل لولیّک الفرج