فروع نيمه كاره...
حسين با خانه راز نمي تواند گفت و با منزل معاشقه نمي تواند كرد، جز آنكه از خانه به صاحبخانه در آيد.

محرّم...
ماه حسين! و آن ماه كه تمام هنگامه سازان راستين تاريخ در آن به دنيا مي آيند.

كربلا...
روستايي كه رستم هاي روزگار از آب قنات آن مي نوشند و دلير مي شوند. چند شهر پيش از آن، حماسه از آن آنان بود كه پشتي را به خاك مي رساندند. حسين اما، با پشتي كه بر خاك رسيد، خالق بزرگترين حماسه شد..

خيمه...
روز عاشورا ماوا نبود، پناه نبود كه هيمه آتش جهلي شد كه به دروغ به خود رنگ دين مي زد و سوخت نه خود را و سرپناه را كه آبروي دروغين كفر را!
خيمه سيّد الشهدا و خيمه قمر بني هاشم، خيمه حبيب، خيمه مسلم…
"خيمه گاه محل انتظار است." خيمه گاه محلّ مرور كردن درس هاي معرفت و ادّعاست.
خيمه گاه محلّ آزادگي ست.

حسين...
خورشيد روي نيزه ي شهر آزادگي و افتخار! پژواكي مانا در جان هفت گنبد دوّار به يادگار! نردبان صعود دعاهاي مرفوع و پلكان نزول اجابت منصوب!

عبّاس…
ذخيره ي علي براي روز تنهايي حسين! نامي براي سرفرازي واژه غيرت تا قيامت!
بابي براي گشايش حوائج تابعان!

زينب…
اسارت در مقابل او سر به آسمان سائيد كه آسمان اسير آخرين نگاه او بود بر زمين. ترجمان آزادي و هركس در تاريخ نداي او را شنيد و بر خود نلرزيد،‌ اسير بوده است و خواهد بود.

عشق...
آنجا كه نه خبري از رنگ ليلي و مجنون بود و نه طعمي از شيريني به كام خسرو. حسين بي مخمل حرير منظومه هاي عشقي، در صحرايي خشك، بي خيال شب هاي خنك و نسيم نوازشگر داستانهاي كهنه، در روشناي داغ روزي سخت، در عطش لبهايي ترك خورده، عشق را جان دوباره داد و اين واژه تا ابد رنگ حسيني گرفت!

قربانگاه…
براستي براي درك اين كلمه بايد سري به كربلا زد. به تفاوت ابراهيم و حسين! ابراهيمي كه دست در دست اسماعيلش از مسلخ بيرون شد، اما حسين هفتاد و دو اسماعيلش را به قربانگاه برد بي آنكه حتي يكي برگردد، و ثابت كرد كه در آزمون عاشقي، هيج كس را ياراي برابري با حسين نيست.

كاروان…
كارواني كه اسيرانش آزادترين آزادگانند. دخترانش به مردان هميشه روزگار درس مردانگي و حميّت مي دهند، كودكانش وجاهت كفر را به منجلاب مي كشند و حيثيت ظلم را يكسره بر باد مي دهند.

نيزه...
بايد از قرآن ناطق نيزه ها پرسيد كه چند يحيي تا پيامبري خون مانده است و چند ركعت تا معراج فاصله دارد ؟

پرچم...
و هنوز پرچم خونين استنصار در دورترين كوير بر افراشته است و ردّ پاي كارواني افگار و خسته تا چهل منزل آن سوتر از مظلوميّت بر چهره خاك پيداست. و اين پرچم منتظر است.

اربعين…
چلّه نشيني تاريخ است در سوگ عاشورا. با اين تفاوت كه لباس مشكي تا روز موعود از قامت رعناي صاحب عزا بيرون نخواهد آمد.

مهدي…
و هنوز هستند اصحابي كه به كهف حصين لازمان و لامكان ولايت ملحق مي شوند و با كاروان حسين همراهند براي شهادت در ركاب امام عشق عليه السّلام!