« فكَيف تتّقونَ اِن كَفَرتم يوماً يَجعلُ الولدانَ شَيبا» مزمّل، آيه هفدهم
چه سان در امانيد، اگر كافر باشيد در روزي كه كودكان را - از هول سختي- پير مي گرداند؟

تا ديشب انگار تنها چاره اش مرگ بود و امشب خيال برش داشته كه تنها حكايت بودنش باباست...
وقتي سه ساله اي، فروش لبخندي به لبخندي را تاب نمي آورد و معامله بوسه اي به بوسه اي را امضا نميكند؛
وقتي او اينقدر بي بابا سخت مي گيرد؛
وقتي اسير سلسله حسين را تازيانه مي زنند؛
وقتي كه نازماهي ِ عطشخانه حسين لب به لب بابا جان مي دهد؛
يعني كه شِمر سبزترين نگاه رودخانه را دزديده است...