پیش تر در مقتل شوشتری رحمة الله علیه یکی از اسامی امام حسین علیه السّلام را "مکروب" خوانده بودم.
در حدیثی از امام، مظلوم کربلا را این چنین معرفی کرده بودند:" هُوَالحسینُ بنُ علیِّ صاحبُ کَربٍ و بَلاءٍ "
"مکروب"یعنی کسی که دل او پر درد است.
حالا که کمی از خواندن آن صفحات گذشته است و توقیعات مبارک از ناحیه مقدّسه حضرت صاحب (عج) را در کتب مختلف و خطاب به اشخاص و گروههای گوناگون میبینم، انگار که این صفت " مکروب" هزار و چهارصد سال پس از حسین و عاشورا دوباره زنده میشود در پرده خیالاتم.
گویی که در روزگار ما وجه اختصاص این صفت، ظهور دردها از غیبت و غفلت ما در دل آن حضرت است بر وجه اتمّ و اکمل که گویا دیگر چنین صاحب دردی در عالم امروز ما نباشد.
بگذریم...
امروز پنجره تازه ای به کوچه میگشایم از قول حضرت؛ نامه ها، خطبه ها و توقیعات و کمی از آنچه که در دل و فکر مبارکشان در دوران حضور و غیبت می گذرد، به روایت از کتب مهدوی و اسلامی امّا معتبر!

توقیع مبارک حضرت بقیة الله (روحی له الفداء) در مورد ابوالعبّاس خضر بن ابی صالح:

حَدَّثنا اَبُو مُحمَّدٍ عَمّارُ بنُ الحُسینِ بنِ الاِسحاق... و کانَ نسخةُ التَّوقیعِ:
مَنْ بَحثَ فقَدْ طَلبَ، وَ مَنْ طَلبَ فَقدْ ذَلّ، وَ مَنْ ذَلَّ فَقَدْ اَشاطَ و مَنْ اشاطَ فَقَد اَشْرکَ.
قالَ: فَکفَّ عَنِ الطَّلبِ وَ رَجَعَ. *
هر کس که درباره من جستجو کند، به دنبال من آمده است. و هر کس برای پیدا کردن من کوشش کند، دشمن را به سوی من راهنمایی کرده است. و هر کس دشمن را به سوی من رهنمون شود، جان مرا به خطر انداخته است. و هر کس که از نظر جانی خطری متوجّه من کند، مشرک است.
وبدین ترتیب، خضر بن ابی صالح که مدّتها در طلب مقام مقدّس حضر بقیّة الله روحی له الفداء در شهرها و بلاد در جستجو بود، دست از این کار برداشته، به منزل خود بازگشت.

---------------------------------------------------
* کلمة الامام المهدی علیه السّلام، صفحه 548