طلوع امروز حکایت زخم بود و نمک...
مگر این بارگاه خاکی، مطلع ِ دوازدهمین خورشید معصوم خدا نبود ؟!
اینجا؛ همان جا نیست که پسر فاطمه (س) رخ از ما پوشاند و بُرقع بر جمالِ حضور کشید ؟
اینجا؛ همان سردابه ای نیست که صحن و سرای اشکهایش بود ؟
این؛ عمّامه سیّدانه ولایت نیست که در دستان مردم می چرخد ؟!
کدام جمله میتواند اینهمه مظلومی اش را امروز خریدار باشد !
مظلوم نه که چون گنبد و بارگاه پدرش فرو ریخته ؛
مظلوم از آنسو که اینها فرو ریختنش!
هنوز سیاهپوش حسین بود که...
کاش امروز برای غمهایت می مردم!
کاش امروز یکی بوده باشد که چشمهایت را ببندد تا نبینی...

پ.ن: خوشا به احوال نگاری که امروز چشمهایش برای ندیدن بهانه ای داشت...