المٓ. ذلِکَ الکِتبُ لارَیْبَ فِیهِ هُدیً لِلْمُتّقینَ. الّذینَ یُومِنونَ بالْغَیبِ و یُقیمونَ الصّلوةَ و مِمّا رَزَقنهُم یُنفِقونَ.*
از پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله نقل است که خطاب به سلمان فارسی فرمود:
تو از برترین کسانی هستی که با این جمله " الذین یومنون بالغیب " مورد مدح و ستایش قرار گرفته اند.
سلمان فارسی را که می شناسید؟
همان مرد ایرانی الاصل و پاکباخته ای که در جستجوی حق و یافتن غایت نهایی روحش سرزمینهای بسیاری را درنوردید و در آخر جانانه به محمد مصطفی(ص) ایمان آورد.
هر فطرت روشن بین و هر عقل چرتکه انداز و حسابگری به روشنی خواهد فهمید که بالاتر و برتر از سلمان ها، کسانی هستند که در زمانهای پس از پیامبر (ص) و ائمه معصومین - علیهم السلام- پا به جهان هستی می گذارند و بدون اینکه طعم دیدار رسول خدا را چشیده باشند و دست نوازشگر او را بر ابریشم اندیشه و احساسشان دیده باشند به او و سخنان او و اهل بیتش ایمان می آورند...
بله، خدا می بیند...
آنها مصادیق بزرگوار " الذین یومنون بالغیب " هستند.
از قول حضرت آیت الله العظمی بهجت- دامت برکاته – آمده است:
" انسان می تواند قرآن را آینه قرار دهد برای غایب - علیه السلام - و غایب- علیه السلام - را آینه قرار دهد برای قرآن. و می شود گفت که این دو شریک و عدیل یکدیگرند و روابط بین خالق و مخلوق هستند و در " دعوت الی الله " افتراقی ندارند. " **
تعبیر زیباییست؛ امام، آینه قرآن...
در اینصورت توسل به امام عینا توسل به قرآن خواهد بود که حدیث شریف ثقلین را که همه به میمنت ستاره همسایه اش در بینش اسلامی دبیرستان حفظ کرده ایم گواه این گفته می گیرم که امام کفو قرآن مجید است و هیچ زمانی نمی رسد که این دو از هم جدا شوند تا روزی که امانتداران رسول، پیوند آن دو را به سلامت در کنار حوض کوثر به صاحبش برگردانند.
پس چه چیز راهگشا تر و شاه کلیدتر از توسل به امام !
از همان سالهای مدرسه رسم بر این بود که حروف رمزگونه قرآن (حروف مقطعه) را با این جمله به خاطر بسپاریم "صِراطُ عَلیٍّ حقٌّ نُمَسّکُهُ "
خیلی ساده است علی راه خداست...علی رمز قرآن است...ولایت او و آل او راه خداست...
چه حالی داشت آسمانِ نیزه ها آن زمان که قرآن را به سر نیزه کشیدند تا کمر علی را خم کنند،
چه بر سر قلب الله آمد که این علی خود قرآن است، کاغذها را به نیزه کشیده اند!!
شرم از آنها که لکه ننگی شدند بر شرافت!
اما یابن العسگری
قرآن مسطورت نامیده اند،
هر صبح با تو عهد می بندیم که میان تو و کلام خدایت نیزه ای بیرون نیاوریم که نکند در چکاچک شمشیرها منفور زمین و آسمان شویم
و هر شب با تو تجدید پیمان می کنیم برای جنگیدن در رکابت.
با همین دلهایی که هر جمعه از راه دور به پابوسی آستانت می آیند سلمان وار به تو قول می دهیم که آیه هایت را فراموش نکنیم.
قول می دهیم که تعدی به ملک شیطان آیه های غیب را از یادمان نبرد،
که از خاطرمان نخواهد رفت روزی که بر مرمر قلبهایمان نازل کرد
اقراء بسم رب المهدی
و ما همچنان در انتظار آخرین آیه، که شاید حافظ قرآن شویم................
* سوره بقره – آیات 1 تا 3
** نکته های ناب از آیت الله العظمی بهجت – رضا باقی زاده